Trump buigt niet voor keizer Akihito terwijl hij op bezoek is bij Japanse keizer. Een buiging bij de begroeting staat in het land van de rijzende zon voor de mate van respect die mensen voor elkaar hebben. Donald knikt slechts lichtjes met zijn hoofd en schudt de hand. Gelukkig niet zo lang als in februari toen Trump Premier Abe de hand schudde en deze niet wist waar hij moest kijken. Ook handen schudden kan te lang duren; zeker in Azie.  ‘Geef een Japanner nooit een hand‘ schrijft Bobbie van der List zelfs. Japan is de derde economie van de wereld en inmiddels worden daar ook handen geschud. De buiging met gevouwen handen heeft echter nog steeds de overhand.

Ter vergelijk: President Clinton boog nog lichtjes voorover vanuit de heup toen de keizer het Witte Huis bezocht. ‘Keizers brengen geen toast uit. Presidenten buigen niet’ was toen het credo.’ Obama (2009 zelfs in een 90 graden hoek en met hand) en Bush (1989 bij begrafenis Hirohito; zonder hand) deden het wel.

 

Buiten het niet buigen voor de keizer bleven andere diplomatieke blunders uit in Japan volgens de meegereisde media. Hooguit viel op dat Trump nooit zijn jasje dicht draagt en nog geen protocolofficer tegen hem gezegd heeft dat zijn das te lang geknoopt is; maar goed die afdeling is dan ook stuurloos.

Trump kreeg overal een royaal onthaal en speelde negen holes golf met Shinzo Abe en mocht koi-karpers te eten geven in een fraai park. De wedstrijd van de etiquette en protocol van de vijf landen die Trump vorige week bezocht was goed begonnen.

In China heeft Donald Trump vast laten zien dat hij met stokjes kan eten. Nixon kon het al tijdens een staatsbezoek en het was wellicht een game-changer in het bezoek van zeven dagen.  Er wordt daar nu nog over gesproken. Een andere beroemde quote van Richard Nixon (tegen Ronald Reagan):  ‘Don’t ask about the food, just swallow it.’

Trump had Xi al twee keer ontmoet en dat maakt het makkelijker. Het protocol is China is eclatant, ego-strelend en intimiderend. Iets wat wel bij Trump past. Trump en Xi hebben een opera bijgewoond in de Historische Stad, dronken samen thee, er was een officieel ontvangst in de grote hal, een staatsbanket in zijn naam en veel persoonlijke gesprekken. En dat in een 40 uur durend staatsbezoek, die China graag het Staatsbezoek plus ontvangst wilde noemen om de gelijkheid van China met de VS te onderstrepen.

In Vietnam vond ook de APEC plaats waar elke heer hetzelfde hemdjajse aan kreeg. Zo wordt gelijkwaardigheid gecreeerd. De foto van Putin (die was er ook) en Trump die een tete-a-teat hebben zal nog wel vaak getoond worden omdat Trump daarna verklaarde Putin belangrijk te vinden en geloofde (boven zijn eigen inlichtingendiensten) over de vermeende inmenging van Rusland in de Russische verkiezingen.

Tijdens het bezoek is het veel gegaan over Noord-Korea. Trump zou Jong-Un nooit vet en klein noemen. Ik wil zo graag vrienden worden.  Tenminste dat is wat @Potus45 twitterde na het verwijt vanaf het schiereiland, dat Trump oud was . Trump had twee belangrijke speeches. Een over Noord Korea en een over de economische samenwerking. Volgens de New York post waren die meer verkiezingsrethoriek dan werkbare en diplomatieke stellingen. Wel (uiteraard) werden in het kielzog van het bezoek vele deals ondertekend en dat Trump thuis natuurlijk weer goed gebruiken. Hier zie je een fotoreportage van het bezoek van Trump aan Azië:

Respect voor plaatselijke gebruiken is belangrijk in de diplomatieke wereld. Hopen dat de nog te benoemen Chief of Staf Sean P. Lawler dat aan het verstand van Donald Trump kan brengen. Hij ziet zijn werk vooral als het voorkomen van schade. Dat is wat Lawler verklaarde in de senaatsbenoemingscommissie.  In Amerika zijn veel protocol scholen; het is blijkbaar nodig. Door zorgvuldoge planning en choreografie probeert protocol verrassingen te voorkomen waardooor een van de betrokkenen zich zou moeten/kunnen schamen. Als dit zo is, zo is de veronderstelling, is er geen sprake van gelijkheid in de gesprekken mogelijk en wordt de inhoud minder belangrijk. Wil je meer weten over lichaamstaal tijdens internationale politieke ontmoetingen lees dan dit goede artikel van Peter Giesen in de Volkskrant.